Duela urtebete etorri nintzen Egiara bizitzera… eta izugarri gustatzen zait nire auzo berria! Horregatik animatu nahi zaituztet Egia ezagutzera… Nortasun handiko auzoa da, euskalduna, eta beti nabarmendu izan da bere eszena musikal, kultural eta artistikoagatik. Askotan alderatu izan da Greenwich Village edo Sohorekin (bertsio donostiarrean eta eskala txikian, jakina! ;)), bertako artista eta talde kultural ugari biltzen dituelako.
Egia auzo bizia da, mugimendua du eta hainbat espazio kultural eta artistiko hartzen ditu bere baitan (Tabakalera, Dabadaba…). Aldi berean, auzoan ekintza ugari eta jai herrikoiak (“Porrontxoak”) antolatzen dira, natura espazio zabalak ditu, eta auzo langilearen eta aldarrikatzailearen esentzia mantentzen du, eraikin grisekin, auzoko saltokiekin, leku degradatuagoekin eta betiko tabernekin. Agian ez dira lekurik chic-enak, baina badakizu bertan ondo jan eta edango duzula, eta prezio on samarrean, gainera.
Egiako kaleetan barrena, auzoari kolorea eta nortasun berezia ematen dioten grafiti eta horma-irudi ugari ikus daitezke. Hiri-artearen adierazpen horiek auzoaren izaera sortzaile eta alternatiboaren isla dira.
Egiako kaleetan barrena, auzoari kolorea eta nortasun berezia ematen dioten grafiti eta horma-irudi ugari ikus daitezke. Hiri-artearen adierazpen horiek auzoaren izaera sortzaile eta alternatiboaren isla dira.
Eta zer egin dezakezue Egian? Ba aukera asko dituzue…
Egunez
Egiara hiriko erdigunetik baldin bazatozte, edo tren/autobus geltokitik, ohar zaitezte ondo-ondoan duzuela Iparraldeko Geltokiko Ataria (1906), “Brandenburgoko Atea” izenez ezagutzen dena herritarren artean; hori izango da, etorkizunean, AVErako sarrera.
Iparraldeko Geltokiko Ataria edo “Brandenburgoko Atea”, argazkiaren atzealdean
“Brandenburgoko Atetik” tunela igaro eta Tabakalera, Kultura Garaikidearen Nazioarteko Zentroarekin egingo duzue topo; lehen tabako-fabrika izan zen, eta hortik datorkio izena. Bitxikeria gisa, XX. mendeko 20ko hamarkadan, lantegiko langile gehienak emakumeak ziren, eta horrek eragin zuen soldata propioa zuten emakume independente asko egotea auzoan. Donostia oso liberala baitzen joan den mendeko 20ko hamarkadan! Belle Époque garaiaren sinboloa, emakumeek oso bizimodu soziala zuten; lasterketetan eta jaietan parte hartzen zuten, kirola egiten zuten, etab.
Erakusketa Tabakaleran
Tabakalerako agenda aldez aurretik kontsultatzea gomendatzen dizuet, agian programako jardueraren bat interesatuko zaizue eta. Edonola ere, merezi du eraikinaren barrura sartu-irten bat egitea, aretoetan barrena ibilbide bat egiteko. 37.000 m² dituzue esploratzeko! Eta ez ahaztu 4. solairuko terrazara igotzea, hiriaren beste ikuspegi bat izateko.
Tabakaleratik ateratzean, Cristina Enea parkean paseo atsegina eman dezakezue; ia mila metro karratuko parke zoragarria da. Lorategi izugarriak Pierre Ducassek diseinatu zituen; zerbaitegatik izan zen Errege Etxeko lorezaina!
Mandasko dukeak Donostiako Fermin Lasala y Collado eta Italiako Cristina Brunetti, Mandas eta Villanuevako dukesa, ziren. Fermin eta bere aita hirian eragin handia izan zuten pertsonalitate publikoak izan ziren; askotan bidaiatzen zuten atzerrira, zituzten karguengatik, eta, beraz, ez da kasualitatea tren-geltokia Cristina Enearen ondoan egotea ere…
Parkeari, Cristina Enea izena jarri zitzaion, Cristina Brunettiren omenez. “Enea”, euskaraz, etxe/jauregietako izendapenetan ohiko atzizkia da (ezaguna egingo zaizue lehendakariaren egoitza ofiziala, Ajuria Enea, ezta? Ajuria familiatik datorkio bada izena, haiek eraiki baitzuten, jatorrian, jauregia). Eta parkean paseatuta gosea egin baduzue, ez kezkatu, tabernen eremua oso gertu daukazue eta!
Mandasko dukeak Donostiako Fermin Lasala y Collado eta Italiako Cristina Brunetti, Mandas eta Villanuevako dukesa, ziren. Fermin eta bere aita hirian eragin handia izan zuten pertsonalitate publikoak izan ziren; askotan bidaiatzen zuten atzerrira, zituzten karguengatik, eta, beraz, ez da kasualitatea tren-geltokia Cristina Enearen ondoan egotea ere…
Parkeari, Cristina Enea izena jarri zitzaion, Cristina Brunettiren omenez. “Enea”, euskaraz, etxe/jauregietako izendapenetan ohiko atzizkia da (ezaguna egingo zaizue lehendakariaren egoitza ofiziala, Ajuria Enea, ezta? Ajuria familiatik datorkio bada izena, haiek eraiki baitzuten, jatorrian, jauregia). Eta parkean paseatuta gosea egin baduzue, ez kezkatu, tabernen eremua oso gertu daukazue eta!
Erlaxatzeko eremua Cristina Enea parkean, Tabakalera aurrean
Eta arratsaldez, gauez…
Iluntzean plan bila bazabiltza, eman begirada bat Gazteszenako agendari, kultur (eta batez ere dantza eta antzerki) egitarau zabala eskaintzen dute eta. Bestalde, egunari amaiera emateko lokal alternatiboak nahiago badituzu, horretarako ere, leku aproposa da Egia auzoa.
Gaueko giroan murgiltzeko, Le Bukowski musika kluba dugu, Donostiako lokal mitikoetako bat, askotan kontzertuak eskaintzen dituena (ostiraletan eta larunbatetan 04:00ak arte irekita egoten da), edo Dabadaba, lokal berriagoa, 2014an inauguratutakoa eta Donostiako gauaren ezinbesteko erreferentzia bihurtu dena. Kontzertuak, jaiak, DJ set-ak eta abar eskaintzen dituzte. Eta, bide batez, egunez ere aukera ona izan daiteke, erakusketak, azoka txikiak etab. antolatzen baitituzte (futbolina eta mahai-jokoak ere badituzte).
Ostirala baldin bada… ez galdu pintxopotea Egiako tabernetan: pintxo bat eta edaria 2,50-3,50 euroren truke, eta giro paregabea bermatuta!
Auzoari buruzko eta bertan bizi diren artista/elkarte kulturalei buruzko informazio gehiago aurki dezakezue “To Auzoa/Toma Barrio” liburuaren webgunean. Liburuan 82 artistak parte hartu zuten, auzoan bizi edo lan egiten dutenak (lokalizatutako 200 baino gehiagotatik); hitzaurrean, Egia, “Soho donostiarra” bezala deskribatzen dute.
Auzoari buruzko eta bertan bizi diren artista/elkarte kulturalei buruzko informazio gehiago aurki dezakezue “To Auzoa/Toma Barrio” liburuaren webgunean. Liburuan 82 artistak parte hartu zuten, auzoan bizi edo lan egiten dutenak (lokalizatutako 200 baino gehiagotatik); hitzaurrean, Egia, “Soho donostiarra” bezala deskribatzen dute.
